Van eiland naar wij-land

linkedin-blog

Het gebeurt in een intervisiebijeenkomst dat één van de deelnemers haar ongenoegen uit: “ ‘zij’ bedenken maar van alles en ‘wij’ moeten het doen. Maar ‘daarboven’ weten ze niet hoe het in de praktijk gaat. ‘Ze’ zouden wat beter na moeten denken voor ze weer eens ergens aan beginnen.” Ze krijgt bijval van de andere deelnemers, die net als haar het gevoel hebben dat er niet écht naar hen geluisterd wordt als het gaat om veranderingen in de organisatie.

Het irriteerde me een beetje dat er zo oordelend gesproken werd over mensen die, weliswaar vanuit een andere functie, voor hetzelfde doel staan. Deel uitmakend van dezelfde organisatie.

 

EILANDEN

Het gevoel van eilandjes komt vaak voor in organisaties: op het ene eiland worden de dingen bedacht en besloten: de beslissers en op het andere eiland moet het worden uitgevoerd: de uitvoerders. Het mist aan goede samenwerking tussen beide eilanden.

Ik vraag me af hoe er meer verbinding kan komen tussen de mensen die plannen bedenken en de mensen die deze moeten uitvoeren. Want pas wanneer je gezamenlijke betekenis kunt geven aan een verandering, kan het een succes worden. Er gaat nu vaak een hoop tijd en energie verloren door te weinig aansluiting tussen beslissers en uitvoerders.

Er wordt wel geprobeerd verbinding te leggen:

Beslissers:

  • vragen deelnemers voor klankbordgroepen;
  • organiseren informatiebijeenkomsten;
  • zetten hun deur open voor medewerkers met vragen en opmerkingen;

Uitvoerders:

  • bieden zich aan om mee te denken;
  • geven gevraagd en ongevraagd feedback;
  • doen wat er gevraagd wordt.

Tegelijkertijd wordt de verbinding belemmerd:

Beslissers:

  • luisteren selectief: horen vooral dat wat hun idee of plan bevestigt;
  • overschatten hun eigen invloed en onderschatten die van de uitvoerders;
  • oordelen over de ander: ze snappen het niet;
  • reflecteren nauwelijks op hun eigen rol.

Uitvoerders:

  • zeggen ‘ja’, maar doen ‘nee’;
  • onderschatten hun eigen invloed en overschatten die van de beslissers;
  • oordelen over de ander: ze luisteren toch niet naar ons;
  • reflecteren niet of nauwelijks op hun eigen rol.

 

HOE KOM JE VAN EILAND NAAR WIJ-LAND

brug 3

De ene groep is beslisser, de andere uitvoerder. Ieder heeft een eigen identiteit en speelt een andere rol in het behalen van de gezamenlijke resultaten.

Wat is er nu nodig om de eilanden met elkaar te verbinden?

Het begint volgens mij in de wijze waarop je naar elkaar kijkt en hoe je over elkaar denkt. Dit bepaalt namelijk je manier van handelen, denk aan de ijsberg van McClelland.

Erkenning voor ieders rol én bewustzijn van de wederzijdse afhankelijkheid brengt de eilanden meer tot elkaar. Het gaat om de juiste houding die verbindt in plaats van verwijdert. Dus:

NIET

WEL

gekleurd luisteren

openstaan voor alles wat gezegd wordt

snel oordelen

actief bevragen vanuit nieuwsgierigheid

afwachten

initiatief nemen

uitgaan van aannames

toetsen of jouw waarneming klopt

klagen

grenzen aangeven

wijzen naar de ander

zelf in de spiegel kijken

 

      ‘de kwaliteit van de interactie bepaalt de sterkte van de verbinding’

De bewuste intervisiebijeenkomst was een uitgelezen moment om te helpen de eilanden te verbinden. Door deelnemers een spiegel voor te houden en te bevragen, werden zij zich bewust van hun invloed op plannen. Zij zagen in dat ‘nieuwsgierig zijn naar de reden achter plannen’ en ‘grenzen aangeven’ de eerste stappen zijn die zij kunnen zetten op weg van eiland naar wij-land. Een mooi succesmoment!

Zo zie ik mijn rol als procesbegeleider in het verbinden van eilanden. Ik heb mijn ervaring en ideeën met je gedeeld en ben erg nieuwsgierig naar die van jou. Het zou leuk zijn als je een reactie achterlaat!

Yvonne Dekkers ‘Leren in organisaties’

Like of deel dit bericht

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 gedachten over “Van eiland naar wij-land”